صفحه نخست          تماس با مدیر            نسخه موبایل                RSS                  
دوستان
پرهیز از مجالسى كه نام آن حضرت‏ در آن‏ها مورد تمسخر باشد
پرهیز كردن و دورى جستن از مجالس بیكارگان و گمراهان، آن‏ها كه یاد امام‏ را به مسخره مى ‏گیرند یا آن حضرت را به بدى یاد مى ‏كنند، یا بر آن بزرگوار خرده مى ‏گیرند، یا وجود شریفش را انكار مى‏ نمایند، یا این‏كه از یادكردن حضرتش روى گردانند، یا مؤمنان منتظر آن جناب را به تمسخر مى ‏گیرند.

خداى - عزّوجلّ - فرماید: وَقَدْ نَزَّلَ عَلَیْكُمْ فِی الكِتابِ أَنْ إِذا سَمِعْتُمْ آیاتِ اللَّهِ یُكْفَرُ بِها وَیُسْتَهْزَئُ بِها فَلا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتّى یَخُوضُوا فِی حَدِیثٍ غَیْرِهِ إِنَّكُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ إِنَّ اللَّهَ جامِعُ المُنافِقِینَ وَالكافِرِینَ فِی جَهَنَّمَ جَمِیعاً؛ [1] و همانا خداوند در كتاب بر شما نازل فرمود كه هرگاه شنیدید به آیات خداوند كفر ورزیده مى‏شود و استهزا مى‏ گردد پس با آنان كافران و استهزا كنندگان ننشینید تا در سخنى دیگر داخل شوند كه اگر با آن‏ها همنشین شوید شما هم به حقیقت مانند آنان خواهید بود، همانا خداوند همگى منافقان و كافران را در جهنّم خواهد كرد.

و در تفسیر على بن ابراهیم قمى‏ رحمه الله آمده كه گوید: آیات خداوند: امامان‏ علیهم السلام هستند. [2]

و در اصول كافى به سند صحیحى از شعیب عقرقوفى آمده كه گفت: از حضرت ابوعبد اللَّه امام صادق‏ علیه السلام درباره فرموده خداى تعالى: وَقَدْ نَزَّلَ عَلَیْكُمْ فِی الكِتابِ أَنْ إِذا سَمِعْتُمْ آیاتِ اللَّهِ یُكْفَرُ بِها وَیُسْتَهْزَئُ بِها... پرسیدم، فرمود: منظور آن است كه چنانچه شنیدى كسى حق را انكار مى‏ دارد و آن را دروغ مى‏شمارد، و نسبت به امامان‏ علیه السلام ناروا مى ‏گوید، از كنارش برخیز و با او همنشینى مكن هر كس كه باشد. [3]

و در همان كتاب در خبر صحیح از آن حضرت‏ آمده كه فرمود: هر كس به خدا و روز بازپسین ایمان دارد در جایى ننشیند كه امامى در آن مذمت شود یا مؤمنى اهانت گردد. [4]

و در همان كتاب از آن جناب‏ روایت آمده كه فرمود: سه مجلس است كه خداوند آن‏ها را دشمن مى ‏دارد و نقمتش را بر اهل آن مى ‏فرستد، پس با آن‏ها اهل آن مجالس همنشینى و مجالست مكنید:

یكى: آن مجلس است كه كسى در آن قرار دارد كه در فتواى خود دروغ مى ‏گوید، و دیگر مجلسى كه یاد دشمنانمان در آن تازه مى ‏شود و یاد ما در آن كهنه و فراموش شده است، و مجلسى كه در آن از پیروى ما جلوگیرى مى‏ شود در حالى كه تو مى‏ دانى كه در آن مجلس چنین چیزى هست.

رواى گوید: سپس امام صادق ‏علیه السلام سه آیه از كتاب خداوند را تلاوت كرد كه گویى در دهانش بود - یا گفت: گویا در مشتش بود - وَلا تَسُبُّوا الَّذِینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَیَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَیْرِ عِلْمٍ؛ [5] و به آنان كه جز خداوند را مى‏ خوانند دشنام ندهید كه آنان نیز خداوند را ستمگرانه از روى نادانى دشنام مى ‏دهند.

وَإِذا رَأَیْتَ الَّذِینَ یَخُوضُونَ فِی آیاتِنا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتّى یَخُوضُوا فِی حَدِیثٍ غَیْرِهِ؛ [6] و هرگاه كسانى را مى‏بینى كه براى خورده‏گیرى و طعنه زدن در آیات ما گفتگو مى‏كنند پس از آنان اعراض كن تا در سخنى دیگر وارد شوند. وَلا تَقُولُوا لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الكَذِبَ هذا حَلالٌ وَهذا حَرامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ الكَذِبَ؛ [7] و مگویید به سبب آنچه زبان‏های‏تان به دروغ توصیف كند كه این حلال است و آن حرام تا بر خداوند دروغ بندید. [8]

و در همان كتاب از آن حضرت‏ آمده كه فرمود: هر گاه به ناصبیان و مجالست با آنان دچار گشتى مانند كسى باش كه بر روى سنگ سرخ شدهاى باشد تا از آنجا برخیزى، زیرا كه خداوند آن‏ها را دشمن مى ‏دارد و لعنتشان مى‏ كند، پس اگر دیدى كه درباره یكى از امامان گفتگو مى‏ كنند برخیز زیرا كه خشم و كیفر خداوند در آنجا بر آن‏ها فرود خواهد آمد. [9]

و در همان كتاب در خبر صحیحى از آن جناب‏ است كه فرمود: هر كس نزد دشنام دهنده اولیاى خدا بنشیند، به تحقیق خداى تعالى را معصیت كرده است. [10]

و در همان كتاب نیز از آن حضرت‏ آمده كه فرمود: هر كس در مجلسى بنشیند كه در آن به یكى از امامان ‏علیه السلام دشنام داده مى‏ شود و مى‏ تواند برخیزد ولى این كار را نكند خداوند در دنیا لباس ذلّت بر اندامش بپوشاند و در آخرت عذابش كند، و آنچه از نیكى از جهت معرفت ما بر او منّت نهاده از وى سلب فرماید. [11]

و در تفسیر البرهان از كشى به سند خود از محمد بن عاصم آورده كه گفت: شنیدم حضرت امام رضا علیه السلام مى ‏فرمود: اى محمد بن عاصم به من خبر رسیده كه تو با واقفیان مجالست مى ‏كنى؟ عرض كردم: آرى، فدایت گردم، من با آنان مجالست مى‏ كنم در حالى كه با ایشان مخالف هستم.

آن حضرت‏ فرمود: با آنان مجالست مكن، خداى عز و جل فرموده: وَقَدْ نَزَّلَ عَلَیْكُمْ فِی الكِتابِ أَنْ إِذا سَمِعْتُمْ آیاتِ اللَّهِ یُكْفَرُ بِها وَ یُسْتَهْزَئُ بِها فَلا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتّى یَخُوضُوا فِی حَدِیثٍ غَیْرِهِ إِنَّكُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ؛ منظور از آیات: اوصیا هستند، و آنان كه كفر ورزیدند: یعنى واقفیان. [12]

مى‏ گویم: این‏كه واقفیان ذكر شده‏اند از باب یاد كردن یكى از مصادیق است، همچنان كه یاد كردن اوصیا از باب ذكر یكى از مصادیق آیات ‏اللَّه مى ‏باشد، چنان ‏كه پوشیده نیست.

توجه: از آیه شریفه به ضمیمه آنچه در تفسیر آن روایت گردیده و به ضمیمه سایر روایات، حرمت نشستن در مجالس اهل ضلالت - كه به بعضى از اقسام آن‏ها در اوّل این مبحث اشاره كردیم - استفاده مى ‏شود، به جهت نهیى كه در آن آمده كه ظاهر آن حرمت مى ‏باشد. بلكه از آیه شریفه استفاده مى ‏شود كه این گناه در شمار گناهان كبیره قرار دارد، چون خداى عز و جل فرموده: شما نیز مانند آن‏هایید كه دلالت دارد بر این‏كه هر كس با آن‏ها همنشینى كند مانند آن‏ها است، بلكه از كسانى كه با ایشان مجالست نمایند به عنوان منافقین تعبیر فرموده و آتش جهنم را براى آنان وعده كرده است كه مى‏ فرماید: همانا خداوند همگى منافقان و كافران را در جهنم جمع خواهد ساخت پس بزرگى این گناه و از كبائر بودن آن ظاهر گشت. از خداى عز و جل خواستاریم كه ما را به آنچه رضاى اوست توفیق دهد، و از آنچه موجب سخط و غضبش مى‏ باشد حفظ فرماید و در دعا آمده است: أَوْ لَعَلَّكَ رَأَیْتَنِی آلِفَ مَجالِسَ البَطّالِینَ فَبَیْنى وَبَیْنَهُمْ خَلَّیْتَنِی؛ یا شاید كه مرا دیده‏اى با مجالس بیكارگان و یاوه‏جویان الفت گرفته‏ام پس مرا در میان آنان واگذاشته ‏اى. مى ‏گویم: و همین حسرت و نقمت بس است - از آن به خداوند پناه مى‏ بریم - و در امر پنجاه و هشتم آنچه بر این مطلب دلالت دارد خواهد آمد، ان شاء اللَّه تعالى.

پی نوشت ها :
[1] سوره نساء، آیه 140.

[2] تفسیر قمى، 156/1.
[3] اصول كافى، 377/2.
[4] اصول كافى، 377/2.
[5] سوره انعام، آیه 108.
[6] سوره انعام، آیه 68.
[7] سوره نحل، آیه 116.
[8] اصول كافى: 378/2، ح 12.
[9] اصول كافى، 379/2، ح 13.
[10] اصول افى، 397/2، ح 14.
[11] اصول كافى، 379/2، ح 15
[12] تفسیرالبرهان، 423/1، ح 4: و سوره نساء، آیه 140.

هوای دل



اینجا آسمان ابری ست
آنجا را نمی دانم
اینجا هوایش بهاری نیست
آنجا را نمی دانم
اینجا عاشقا تنهایند
آنجا را نمی دانم
اینجا دل برای تو تنگ است
آنجا را نمی دانم...
کتابنامه

کتاب «مهدیان دروغین» تألیف حجت‌الاسلام رسول جعفریان منتشر و روانه بازار شد. دانشیار دانشگاه تهران در این کتاب به تقسیم حوزه‌های مختلف جغرافیایی دنیای اسلام پرداخته و مهدیان دروغین در مناطق و دوره‌های مختلف تاریخ را معرفی کرده است.

نظرسنجی
به نظر شما چقدر برای واقعه ظهور آماده هستیم؟







دیگر امکانات



این نوا را در وبلاگ خود پخش کنید:

حمایت
شمارنده
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :