تبلیغات
آفتاب پنهان - یاران دو انقلاب عاشورا و عصر ظهور
 
 
صفحه نخست    l    تماس با مدیر    l    نسخه موبایل    RSS    l   
پیوندهای روزانه
  • ویژگی های جامعه منتظر ظهور منجی

    بشر از روزی كه پا به عرصه گیتی نهاده در آرزوی یك زندگی اجتماعی خوش و سعادت‌بخش است، و در راه رسیدن به آن تلاش و كوشش می‌كند و همیشه از جان و دل خواستار یك عصر درخشان و اجتماع صالحی است كه ظلم و تعدّی در آن نباشد....

    ادامه مطلب ...
  • امام ، پناه از شیطان

    یکی از مهم ترین شؤون امام علیه السّلام که تأمین کننده‌ی اساسی ترین نیاز ما به ایشان است، ملجأ و پناه بودن امام علیه السّلام است...

    ادامه مطلب ...
  • عرصه‌های مشترک عامه و خاصه در موضوع مهدویّت

    یکی از موارد اتفاقی بین شیعه و اهل سنّت در قضیه‌ی مهدویّت، اتفاق بر اصل آن است. امت اسلامی ـ به غیر از گروهی اندک از غربزدگان و روشنفکر نمایان مانند احمد امین مصری ـ بر این مسأله اتّفاق دارند که ...

    ادامه مطلب ...
  • زن منتظر و منتظر‌پروری

    در طول تاریخ تشیع، یكی از نقش‌های بی‌بدیل زنان، دفاع از ولایت و تلاش برای حفظ این ارزش الهی بوده است، به ویژه در عصر غیبت كه تقریباً امكان ایفای نقش مردان برای دفاع از ولایت، به سبب اختناق شدید، كم‌رنگ بوده است، زنان، فعالانه برای حفظ فرهنگ مهدویت در جامعه نقش آفرینی كرده‌اند...

    ادامه مطلب ...
  • ما بی صاحب نیستیم !

    آقای شیخ حیدرعلی مدرس اصفهانی فرمود: « یکی از مواقعی که من به حضور مقدس حضرت بقیة الله ارواحنا فداه ( یا یکی از اصحابشان ) مشرف شدم و ایشان را نشناختم، سالی بود که اصفهان بسیار سرد شد و نزدیک پنجاه روز آفتاب دیده نمی شد و مدام برف می بارید. سرما بحدی شد که نهرهای جاری یخ بسته بود. ...

    ادامه مطلب ...
یاران دو انقلاب عاشورا و عصر ظهور
عاشورا، عظیم ترین، حماسی ترین و ناب ترین انقلاب در تاریخ اسلام است و انقلاب عصر ظهور، کامل ترین و آخرین انقلاب در تاریخ انسان.انقلاب دوم ـ عصر ظهور ـ تداوم انقلاب عاشورا است؛ انقلابی ستم ستیز، عدالت خواه، آزادی بخش، انقلابی برای نشر معروف، زدودن لایه های جاهلیت و معرفی اسلام در شکلی نو، شفاف و شسته از غبارهای تحریف و انحراف و فریب. امام باقر علیه السلام در توصیف قیام امام موعود ارواحنا له الفداء گفته است:حضرت امام مهدی ارواحنا له الفداء هر آن چه را پیش از او بوده، فرو می ریزد؛ آن گونه که پیامبر خدا امور جاهلیت را در هم ریخت و اسلامی تازه را آغاز خواهد کرد.[1]

اگر انقلاب موعود، پیوند و هم سانی و یگانگی با انقلاب کربلا می یابد و چشمه سار زلال این خیزش، از آن سرزمین عطش زده سیراب می شود، بی تردید شباهتی میان همة عناصر این دو انقلاب می توان یافت. در «دعای ندبه»، مهدی موعود ارواحنا له الفداء «طالب خون کشته شدة کربلا» معرفی می شود. در «حدیث معراج»، خداوند پس از بیان شهادت امام حسین علیه السلام به پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود:آن گاه از نسل او [امام حسین علیه السلام] مردی را برمی انگیزم، که انتقام خون او بازستاند. زمین را از عدالت و قسط سرشار سازد. ترس و رعب در قلب ستم گران هم پای او پیش رود و آن گونه بیدادگران را بکشد، که برخی در او شک و تردید کنند.[2]

ویژگی های مشترک یاران دو حادثه

1. بصیرت و بینش
بینش، نگاه همه جانبه، دقیق و عمیق است؛ نگاهی که از لایه های بیرونی بگذرد، به درون راه یابد، آن سوی حادثه ها را بکاود و به فرآیند متناسب برسد.بصیرت در عرصة زندگی اجتماعی، فرهنگی و سیاسی، آن چنان عنصر مهم و تعیین کننده ای است که امیرالمؤمنین علی علیه السلام آن را سلاح کارای خویش در هنگامة هجوم دشمن و خیزش خطر دانسته است.آگاه باشید که شیطان سواره و پیاده اش را فراخوانده و بر شما تاخته. همانا ـ در چنین موقعیتی ـ بصیرت و بینش من با من است. [3]

در بیان قرآن، گروهی، فاقد بینش و بصیرتند: و إن تدعوهم إلی الهدی لایسمعوا و تراهم ینظرون إلیک و هم لایبصرون.[4]

اگر آن ها را به هدایت فراخوانید، سخنانتان را نمی شنوند و آن ها را می بینی [که با چشم های مصنوعی شان] به تو می نگرند، اما در حقیقت نمی بینند.

نگاه های دوخته اما تهی از روشنی، چشم هایی که خیره می نگرند اما به شناخت و دیدن نمی رسند، چنین کسانی در تاریکی می مانند و به سیاهی و تباهی تن می دهند.این ها کسانی اند که با رسیدن به قدرت و موقعیت، نگاه حق بین شان بسته می شود. داشته ها، فرصت تماشای حق را از آن ها می گیرد. خودبین و کوته بین می شوند و غرور آن چه دارند، آنان را از تماشای آینده و اندیشیدن به فردا باز می دارد.[5]

اما گروهی هستند که طبق فرمودة امام علی علیه السلام: «بینش و بصیرت آن ها، بر شمشیرشان حکومت می کند.» موقعیت و قدرت، به پرتگاه غرورشان نمی کشاند و شمشیر، تدبیرشان را نمی شکند.کربلا، قصة مردان و زنانی است که بصیرتشان، چراغ راهشان و بینش ژرف و زلالشان، کشتی عبور آنان از طوفان های درون و بیرون است. وقتی امام عاشورا، دشواری نبرد را گوشزد کرد و به تیغ های تیز و شمشیرهای قساوت اشاره نمود، یاران عاشق صادق گفتند:ما بر نیت ها و بصیرت هایمان هستیم.[6]

یعنی انگیزه های تردیدناپذیر و بصیرت های ژرف ما را به کربلا آورده است و خطر، شمشیر و مرگ، سستی و تزلزل در اراده هایمان نمی آفریند.همین ویژگی، در جان و روح صحابة حضرت امام مهدی ارواحنا له الفداء نیز جریان دارد. آنان آگاهانه با امام خویش همراه و هم گام می شوند و در لحظه های هول و خطر، عاشقانه و صادقانه به میدان می آیند و خندان و شکوفا، چون صحابة کربلا، از حریم دین دفاع می کنند.«رشید هجری»، صحابة بزرگ امیرمؤمنان علی علیه السلام در پاسخ دخترش که از او پرسید: «پدر! چرا این قدر در ادای تکلیف کوشش می کنی؟» گفت: «دخترکم! در آینده، مردمانی می آیند که بصیرت آنان در امر دین خود، از این کوششی که ما می کنیم، افضل و برتر خواهد بود.» [7]

چه توصیف شگفتی! صحابة عاشورا، جانی پیراسته و عاشق، و نگاهی حقیقت بین و روشن دارند.از همین رو، تسلیم محض و پیروان سرسپردة سرنوشت خون باری اند که در انتظارشان نشسته است، امام عاشورا، حتی در شب عاشورا، درها را می گشاید، تا جان های متزلزل و دل های مذبذب و مردّد بروند. در منزل زباله ـ یکی از منازل مسیر مکه به عراق ـ وقتی خبر شهادت سفیر فداکارش، «عبدالله پسر یقطر» به گوش امام رسید، همگان را جمع کرد و نامه ای را که در آن خبر شهادت عبدالله بود، در دست گرفت و فرمود: همانا خبری دردناک رسیده است. مسلم پسر عقیل و هانی پسر عروه و عبدالله پسر یقطر به شهادت رسیده اند. یاران بی وفا ما را خوار ساختند. هر کدام از شما قصد برگشتن دارد، برگردد که ما رشته بیعت از گردن او برداشتیم. [8]

امام، در تمام راه به پالایش یاران می پردازد، تا تنها عاشقان و عارفان بمانند؛ آنان که در راه تحقق آرمان های الهی، عاشقانه گام بردارند و با معرفت امام، چون و چرا و تردید نشناسند.در کربلا، آخرین پرسش یاران ـ آن گاه که خونین تن و پاره پاره افتاده اند ـ این بود:ای فرزند رسول خدا! آیا به عهد خویش وفا کردیم؟ امام پاسخ می دهد: آری، شما پیش از من به بهشت رسیده اید. از محبت سرشار؛ در نهایت تشنگی، در محاصرة تیغ ها، در فضایی که مرگ خیز و آتش ریز است، حماسه های شورانگیز می آفرینند و بی هراس از خطر، به مبارزه می ایستند.

این ویژگی نیز در صحابة امام موعود ارواحنا له الفداء دیده می شود. امام علی علیه السلام در توصیف صحابة حضرت امام مهدی ارواحنا له الفداء می فرماید:آگاه باشید! هر آن کس از ما که فتنه های آینده را دریابد، با چراغی روشن گر در آن گام می نهد و بر همان سیره و روش پیامبر و امامان رفتار می کند تا گره ها را بگشاید، بردگان و ملت های اسیر را آزاد سازد، جمعیت های گمراه و ستم گر را پراکنده و حق جویان پراکنده را جمع آوری می کند. اثر قدمش را نمی شناسند، اگر چه دریافتن اثر و نشانه ها تلاش فراوان کنند. سپس گروهی برای درهم کوبیدن فتنه ها آماده می گردند و چونان شمشیرها صیقل می خورند، دیده هایشان با قرآن روشنایی گیرد، در گوش هایشان تفسیر قرآن طنین افکند و در صبح گاهان و شام گاهان جام های حکمت سرمی کشند.[9]

آنان که از چشمه سار قرآن سیراب می شوند، دشمن شناس و پایدار در عرصة جهاد و ایثارند. در کربلا، امام یک شب امان و مهلت می طلبد و می گوید: ما شیفتگان عبادت و زمزمة قرآنیم. و شب عاشورا، فضا عطرآمیز از نسیم نفس های قرآنی و دلاویز از زمزمه های عاشقانه و عرفانی می شود. هر کس با عاشورا آشنا بوده و بی تاب ظهور و حضور در جمع یاران حضرت امام مهدی علیه السلام است، با حکمت و معرفت قرآنی همدم می گردد که «بی معرفت» قرآنی، نه عاشورا می شد و نه حکومت مهدوی، محقق می شود.

نکتة لطیف و مشترک در میان صحابة دو انقلاب، عشق ورزی به قرآن است.در وصف شب عاشورا گفته اند:زمزمة آنان در خیمه ها، چون زمزمة زنبور در کندوی عسل بود.[10]

در وصف یاران امام موعود نیز گفته شده که چشم روشنی آن ها، «تنزیل» و نغمة دلپذیر و گوش نواز زندگی شان تفسیر قرآن است.[11]

آیا جز این است که تلاوت قرآن، آرامش می بخشد و جان را از طمأنینه لبریز می سازد؟ در پرتو همین آرامش، می توان طوفان ها و بحران ها را شکست و به ساحل امنیت و آسایش رسید.

2. عشق ورزان به امامت و ولایت
یاران عاشورا، بی بهانه اند. بر سر جان چانه نمی زنند و در هر چه امامشان می گوید و می خواهد، تردید روا نمی دارند. در بسیاری از سرودهای صحابه، دفاع از اهل بیت، دفاع از حریم امامت و عشق ورزی به اباعبدالله، محور اصلی است.

«زهیر پسر قین»، سردار سپاه جناح راست لشکر امام، چنین رجز می خواند:
أنا زهیر و أنا ابن القین
أذودکم بالسّیف عن حسین
إنّ حسیناً أحد السّبطین
من عترة البرّ التّقیّ الزّین
ذاک رسول الله غیر المین
أضربکم ولا أری من شینٍ[12]

من، زهیر بن قین ام. به وسیلة شمشیر شما را از اطراف حسین دور می سازم. حسین علیه السلام سبط رسول خدا و عترت پاک و برگزیده اوست. بر شما فرود می آورم و هیچ اندوهی ندارم.در هنگام نبرد، چونان پروانه، گرد امام علیه السلام می چرخیدند و جان خویش را سپرش می ساختند. «سعید، پسر عبدالله حنفی» در هنگام نماز اباعبدالله، جانش را سپر تیرها کرد. هر تیری که به قصد عضوی از اعضای امام از کمان رها می شد، سعید، همان عضو خویش را رویاروی تیر قرار می داد و در پایان نماز امام، با بدنی که تیرها آن را پوشانیده بود، مقابل حضرت افتاد و امام، گرمای محبت خویش را به پیشانی اش بخشید و بهشت و دیدار پیامبرش را مژده داد.کربلا، صحنة عشق بازی با نام حسین علیه السلام است. یاران حسین علیه السلام که به «راه» و «سیرت» حسین علیه السلام آگاهند، با نام، یاد و همراهی اش سرخوش بودند و از عشق او سرشار. یاران عاشورا با دیدار امام، توانی تازه می یافتند. هم چون خود امام، بی هراس می جنگیدند و در آخرین زمزمه نیز نسیم یاد حسین لب هایشان را متبرک و متبسم می ساخت.
یاران حضرت امام مهدی ارواحنا له الفداء نیز چنین سیرت و صفاتی دارند، به امام عشق می ورزند و شیفتگی خویش را به هر بهانه و هر جا نشان می دهند. امام صادق علیه السلام می فرماید:

«یاران حضرت امام مهدی ارواحنا له الفداء مردان پولادند و همة وجودشان یقین به خدا. مردانی سخت تر از صخره ها. اگر به کوه ها روی آورند، آن ها را از جای برمی کنند. درفش پیروزگر آنان به شهر و پایختی روی نمی نهد، مگر این که آن جا را به سقوط وا دارد. گویی آن مردان، عقاب های تیز چنگالند که بر مرکب ها سوار شده اند. اینان برای تبرّک و فرخندگی، دست خویش را به زین اسب امام می شکند و بدین سان تبرّک می جویند. او را در میان می گیرند و جان خویش را ـ در جنگ ها ـ پناه او می سازند، و هر چه را اشاره کند، با جان و دل انجام می دهند. این شیرمردان، شب هنگام نخوابند و چون صدای زنبوران عسل، زمزمة قرآن و مناجات خویش، در هم اندازند و تا بامداد، به عبادت خدا بایستند و بامدادان، سوار بر مرکب ها باشند. آنان راهبان شب و شیران روز و گوش به فرمان امام خویش دارند و چون مشعل های فروزانند؛ دل های منور آنان، بسان قندیل های نور در سینه هایشان آویخته است.»[13]

این مردان، تنها از خدا می ترسند و فریاد «لا اله إلّا الله» و «الله اکبر» آنان بلند است و همواره در آرزوی شهادت و کشته شدن در راه خدایند. شعارشان «یالثارات الحسین؛ بیایید به طلب خون حسین» است. به هر سوی روی آورند ترس از آنان پیشاپیش در دل مردمان افتد و تاب مقاومت از همه بگیرد. [اینان] دسته دسته، به سوی خداوند [با امام] خویش روی می آورند و خدا به دست آنان، امام حق را یاری می کند.

3. دین مدار، دین دار و دین یار
نهضت و حرکت اباعبدالله علیه السلام و یارانش برای اصلاح دین، زدودن غبارها و زنگارهای تحریف و بدعت ها بود. امام علیه السلام در وصیت نامة خویش که آن را به دست برادرش «محمد حنفیه» می سپارد، به این ویژگی و هدف اشاره می کند:من در خیزش و قیام خویش، قصد اصلاح امت جدم و امر به معروف و نهی از منکر را دارم... .[14]

در عرصة نبرد، یاران امام حسین علیه السلام، بر دفاع از حریم دین تأکید می کردند. از همین رو، امام علیه السلام را سزاوار دفاع می دانستند.در انقلاب نهایی جهان نیز یاران موعود، دین مدار و دین یارند. مگر قیام حضرت امام مهدی ارواحنا له الفداء جز برای برپایی دین پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم است:زمانی که حضرت امام مهدی ارواحنا له الفداء قیام کند، امری تازه می آورد؛ چنان که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم در صدر اسلام امری تازه آورد. [15]

امام زین العابدین علیه السلام خطاب به «ابوخالد کابلی»، در وصف یاران حضرت امام مهدی ارواحنا له الفداء می فرماید:ای ابوخالد! مردمانی که در روزگار غیبت به سر می برند و معتقد و منتظرند، از مردمان همة زمان ها برترند، زیرا خداوند متعال به آنان خرد و فهم و معرفتی داده که غیبت امام زمان ارواحنا له الفداء برای آنان مانند حضور است. خدا این مردم را مانند سربازان پیکارگر صدر اسلام قرار داده است؛ همانند کسانی که در رکاب پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم شمشیر می زدند و پیکار می کردند. آنانند اخلاص پیشگان حقیقی و شیعیان واقعی، آنانند ـ که در نهان و عیان ـ مردم را به دین خدا دعوت می کنند. [16]

4. تدبیر، روشن بینی در برنامه ریزی
انقلاب عاشوار، آن چنان دقیق، برنامه ریزی شده، سنجیده و نظام مند بود که هر حرکتی از آن، گویی عضوی از یک اندام است که تفکیک و جدایی آن از کل پیکره ممکن نیست و تنها در درون همان معنا و مفهوم می یابد. این اندام وارگی را در آغاز حرکت، موضع گیری ها، منازل راه، صحنة عاشورا و پس از آن به روشنی می توان یافت.برنامه ریزی عاشورا در نحوة رزم، نوع سخن گفتن، رفتن افراد به میدان، از اجزای قابل مطالعه و زیبا است. حرکت پس از عاشورا و برخوردها، سخنرانی ها و شیوه های تحقیر عبیدالله و یزید ـ دو عنصر مغرور و مستکبر ـ نیز از بخش های قابل تأمل در برنامة نهضت حسینی است.مطالعة نهضت و حرکت اباعبدالله علیه السلام نشان می دهد که امام در هر منزل برنامه ریزی می کند. با تدبیر و ظرافت تمام بر آمادگی روانی و دانش یاران می افزاید و مراحل بعدی راه را تبیین و روشن می سازد، تا هر کس بداند در کجای این برنامة بزرگ می تواند قرار بگیرد و اگر نمی تواند سر خود گیرد و از کربلا بیرون آید.شیوة برخورد امام علیه السلام در «منزل شراف» که جذب شدن «حر بن یزید ریاحی» و زهیر بن قین را در پی داشت[17]، تدبیر و برنامة اباعبدالله الحسین علیه السلام را روشن می سازد. مهلت خواستن در شب عاشورا نیز از برنامه های جالب کربلا است و در پس برنامه ها، تدبیر و برنامه است، چه در حرکت امام زمان ارواحنا له الفداء چه در مظاهر و شعائر، مانند لباس، سلاح، نوع حرکت و حتی در شعار آن بزرگوار، برنامه دقیق و تدبیر عمیق او را می توان یافت:أنّ الأرض یرثها عبادی الصـّالحون؛[18] ... بندگان شایسته ام وارث [حکومت] زمین خواهند شد.

برنامة مهدی موعود ارواحنا له الفداء و یارانش، پایان دادن به تباهی و سیاهی و گسترش قسط و عدل است:«حضرت امام مهدی ارواحنا له الفداء فریادرسی است که خداوند او را می فرستد، تا به فریاد مردم عالم برسد... یاران قائم به سراسر جهان پا نهند و همه جا قدرت را در دست گیرند. همه کس و همه چیز مطیع آنان شوند، حتی درندگان صحرا و مرغان شکاری خشنودی آنان را بطلبند. شادی و شادمانی یافتن به این پیام آوران دین و صلاح و عدالت، تا بدان جا است که قطعه ای از زمین بر قطعه ای دیگر مباهات می کند که یکی از یاران حضرت امام مهدی ارواحنا له الفداء بر آن جا پا نهاده باشد.»[19]

هدف قیام کربلا، رویارویی با ظلم، بازگرداندن به سیرة پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و امام علی علیه السلام، اصلاح امت و امر به معروف و نهی از منکر بود و برنامة حضرت امام مهدی ارواحنا له الفداء نیز چنین است. یاران حضرت امام مهدی ارواحنا له الفداء چون صحابة عاشورا، میثاق پاک بازی و فداکاری در راه آرمان های دین، ستیز با سیاه کاران و دفاع از حریم قرآن و اهل بیت دارند. آنان مدیر و مدبرند، برنامه ریزانی بصیر و گردانندگانی خبیر که پای اراده شان را هیچ خطری نمی لرزاند و عزم سترگ شان را هیچ طوفانی برنمی آشوبد.


پی نوشت ها :

پدید آورنده : محمد رضا سنگری ، صفحه 52
[1]یهدم ماکان قبله کما هدم رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم امر الجاهلیّة و یستأنف الإسلام جدیداً؛ محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبة، ص230، باب 13، ح13؛

[2]ثم اخرج من صلبه ذکراً أنتصر له به... یملأ الأرض بالعدل و یطبّقها بالقسط یسیر معه الرّعب حتّی یشکّ فیه؛ ابن قولویه، کامل الزاریات، ص332، ح11.
[3]ألا و انّ الشیطان قد جمع حزبه و استجلب خیله و رجله و إنّ معی لبصیرتی. نهج البلاغه، خطبة 10.
[4]سورة اعراف (7)، آیة 198.
[5]حملوا بصائرهم علی أسیافهم. نهج البلاغه، خطبة 150.
[6]إنّا علی نیّاتنا و بصائرنا سید بن طاووس، اللهوف، ص79.
[7]سیجیء قوم بعدنا بصائرهم فی دینههم أفضل من إجتهاد اولیهم. احمدبن ابی عبدالله برقی، المحاسن، ج1، ص251، باب 29. ح267.
[8]اما بعد فإنّه خبرٌ فظیع قتل مسلم بن عقیل و هانی بن عروة و عبدالله بن یقطرٍ و قد خذلنا شیعتنا فمن أحبّ منکم الإنصراف فلینصرف فی غیر حرجٍ لیس علیه ذمام. علامه مجلسی، بحارالانوار، ج44، ص274، باب 37.
[9]نهج البلاغه، خطبة 150.
[10]لهم دویّ کدویً النّحل. سید بن طاووس، همان، ص94.
[11]تجلی بالتّنزیل أبصارهم و یرمی بالتّفسیر فی مسامعهم. نهج البلاغه، خطبة 150.
[12]علامه مجلسی، همان، ج45، ص25.
[13]همان، ج52، ص307، باب 26، ح82.
[14]همان، ج44، ص329، باب 37.
[15]شیخ مفید، الارشاد، ج2، ص348.
[16]شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج1، ص320، باب 31، ح2.
[17]ر.ک: همو، الإرشاد، ج2، ص76.
[18]سورة أنبیا (21)، آیة 105.
[19]شیخ صدوق، همان، ج2، ص673، باب 58، ح26: از جابربن یزید از امام صادق علیه السلام.

درباره وبلاگ



اینجا آسمان ابری ست
آنجا را نمی دانم
اینجا هوایش بهاری نیست
آنجا را نمی دانم
اینجا عاشقا تنهایند
آنجا را نمی دانم
اینجا دل برای تو تنگ است
آنجا را نمی دانم...

نظرسنجی
به نظر شما چقدر برای واقعه ظهور آماده هستیم؟






نوای مهدوی

این نوا را در وبلاگ خود پخش کنید:

حمایت
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • آخرین بازدید :